Heel Nederland moet bloeden voor deelbelang TNT-postbezorgers. Het kabinet helpt de concurrenten van TNT om zeep.stelt Barbara Baarsma. Beleid stapelt fout op fout. 1 april is de dag.

Het kabinet wil dat voor aanstaande vrijdag vaste arbeidscontracten in de postbezorging zijn geregeld. Daarmee helpt het kabinet de concurrenten van TNT om zeep, stelt Barbara Baarsma. Het beleid is enorm kortzichtig, want zonder concurrentie wordt de TNT weer monopolist, maar dan een private. Daar is iedereen de dupe van, behalve de postbezorgers bij TNT. Dit beleid gaat voorbij aan het algemeen belang en komt louter op voor hun deelbelang.

Politiek lijkt de discussie over de postmarkt te worden beperkt tot de vraag of de sociale partners nu wel of niet op 1 april een nieuw akkoord over ingroei naar arbeidsovereenkomsten hebben. Daarmee verliest de politiek belangrijke overwegingen uit het oog. De postmarkt is sinds begin deze eeuw stapsgewijs vrijgegeven. Dat heeft grote voordelen gehad. Niet alleen daalde de prijs op concurrentiële marktsegmenten, ook ontstonden er verschillende servicekaders naast de tot dan toe gebruikelijke standaard van TNT. Daar hebben niet alleen de grootzakelijke postklanten van geprofiteerd, maar ook de Nederlandse burgers en bedrijven die minder voor hun tijdschriftabonnement en bancaire diensten betalen.

De overheid besloot uiteindelijk de markt per 1 april 2009 geheel vrij te maken. Daarbij heeft de overheid een vijftal fouten gemaakt. Ten eerste vergat de overheid in 2000 het toezicht op concurrentievervalsing te regelen. Daardoor kon de oud-monopolist vrijelijk zijn gang gaan om winsten van het monopoliedeel te gebruiken op het vrije deel van de markt. Ten tweede heeft de liberalisering veel te lang geduurd, waardoor nieuwkomers geen serieuze positie konden opbouwen..

In 2009 beging de overheid de derde fout door zich te bemoeien met de arbeidsvoorwaarden, terwijl de sociale partners zelf al tot afspraken waren gekomen.

Sterker nog, de overheid zette de gemaakte afspraken over een flexibel ingroeipad van stukloonconstructies naar arbeidsovereenkomsten bruut opzij en zette daar vaste ingroeipercentages tegenover. Dat dit het faillissement van de nieuwkomers zou betekenen, bleek politiek geen obstakel. Sinds de vakbonden in juni 2010 de cao opzegden, hangt deze eis van honderd procent arbeidsovereenkomsten als een zwaard van Damocles boven de postmarkt.

Ten vierde houdt het overheidsbeleid op geen enkele wijze rekening met de veranderende marktomstandigheden.door verdergaande automatisering en digitalisering.. Postbezorgen is een bijbaan geworden.

Ook houdt het overheidsbeleid geen rekening met de voorkeuren van postbezorgers zelf. Een deel van hen wil liever flexibiliteit in plaats van een vast arbeidscontract . Kabinet helpt nieuwe postbedrijven om zeep

Het overheidsbeleid gericht op te snelle ingroei naar arbeidsovereenkomsten maakt het onmogelijk voor nieuwe postbedrijven om een volwassen plek op de postmarkt te verkrijgen. Dat is nadelig voor hun werknemers en hun klanten. Beide groepen spelen op dit moment in de politieke overwegingen geen rol van betekenis.

De overheid kiest voor het behartigen van een deelbelang boven een algemeen belang. Dat is politiek gezien gemakkelijk. De voordelen van een volledig geliberaliseerde en goed werkende postmarkt worden immers verspreid over vele actoren, terwijl de pijn neerkomt bij een kleine, goed identificeerbare groep TNT-postbezorgers.

In plaats van nieuwkomers op een geliberaliseerde markt overlevingskansen te bieden, houdt de overheid strikt vast aan de deadline van 1 april. Voor volgende week vrijdag moet er een nieuw akkoord liggen, anders valt het zwaard van Damocles. Dit zal er voor zorgen dat de nieuwe postbedrijven per direct van de markt verdwijnen. En dan zijn we weer terug bij af. TNT niet als wettelijk monopolist, maar — veel erger — als feitelijk monopolist zonder luizen in de pels om hem scherp te houden. De afnemer betaalt de rekening van dit falende overheidsbeleid.

Rate this post

Print Friendly